Gözümdə 1 Qəpikliy Dəyərin Yoxdur Həyat, Sevdiklərim Üzülməsin Deyə Yaşayıram.
Həyat Kimə Güldü, Kimi Ağlatdı. Nədənsə Bir Mənə Gülmədi Bu Zalım Həyat
İnsan Bir “Ölümünü” Birdə Qismətini Bilməzmiş, Bilinən Tək Şey Var Sevgi, Onunda Qiyməti Bilinməzmiş
İnsan Bəzən Yalnış Etdiyi Üçün Yox, Qarşısındakı İnsan Sussun Deyə Üzür İstəyər
Əgər Bir Gün Hər Kəs İstədiynə Qovuşsun Deyə Bir Qanun Çıxsa, Çox Ailələr Dağılacağ Ey İnsan Oğlu
Onunla bağladım mən hər sözümü,
Düz açdım həmişə ona gözümü,
Bəzən qurban verdim ona özümü,
Gördüm xəyallara daldı məhəbbət,
Məni gör nə günə saldı məhəbbət!!
Yenə xatirələr gəldi yuxuma,
Adın pıçıldandı boş otağıma,
Göz yaşım süzüldü yanağıma,
Sevgi dedim – yara imiş,
Mən bilməzdim bu qədər ağır imiş…
Bəzən insan ən çox sevdiyi adamın yanında ən çox tək qalırmış. Mən səni sevəndə dünya gözümə kiçik gəlirdi, indi isə dünya böyükdür, amma içim bomboşdur. Sən gedəndən sonra nə gülüşüm əvvəlki kimidir, nə də gecələrim sakit. Hər şey yerindədir, bircə mən əvvəlki mən deyiləm.
Sənə ürəyimi verdim, amma sən onu anlamadın. Sözlərimi dinlədin, amma hisslərimi eşitmədin. Mən sənin üçün hər şeyi gözə aldım, sən isə məni bir anlıq belə düşünmədin. İndi hər gecə eyni sual beynimdədir: doğrudanmı bu qədər asan idi məni unutmaq?
İnsan bəzən ayrılığı yox, dəyişməyi qəbul edə bilmir. Sən əvvəlki sən deyilsən, mən də əvvəlki mən deyiləm. Amma ən çox ağrıdan odur ki, biz artıq “biz” deyilik. Xatirələr qalıb, bir də içimdə sağalmayan yara.
Gecələr daha ağır olur. Sükut daha çox danışır. Ürəyimdə adın var, amma həyatımda yoxsan. Bəzən dua edirəm xoşbəxt olasan deyə, sonra özüm üçün ağlayıram. Çünki mən səni itirmədim sadəcə, mən səni yaşayaraq itirdim.
